war

درخت کاجی را میتکانم

سیب های ریخته اش را جمع میکنم

و لابد این تیر که سوراخم می کند

سر مداد رنگی قرمز دخترم است

که کاج نقاشی میکند

و سیب می خورد ... ماه مگ

گل یخ وقتی در زمستان سرد شمال غربی بیرن می زند مطمئن نیستی که ماه چندم بهار است یا حتا تابستان !اینجا سختی و سردی خودش را دارد و کوههایی که شهر را احاطه کرده اند این زندان بزرگ را دهشتناکتر و سوز دار تر می خواهند .چه بسیار که شاخه ها گل به بار نشسته اند و برفی سنگین خردادی را برایشان دی کرده .و بسیار دیده ایم که بهار یعنی  آمدن فصلی که شاید هرگز نباشد .مثل ...

مثل تاریخ این سرزمین ...از زمستانها به رگباری نوبهاری دل بستن و رگبار تگرگ و بوران برفی دیگر را متحمل شدن .اما آنچه بوده و هست نام بهاریست که می آید و زمستانی که میرود و مترسکی که همیشه بر سر جالیز است ...

سالی که گذشت از  اردیبهشت نمایشگاه کتاب و انتشار کتاب ترجمه فرصت دوست داشتن در زمستان قبلش تا مجموعه هایی مثل :هزل تعلیم است و 33 شعر عاشقانه که همچنان مجوز نگرفتند ...از انتشار چند شماره ای نشریه مرغ سحر – به سردبیری من – و آخرین وداع با دوست با استاد با یار طنز پرداز ایرانی عمران صلاحی – که صلاخ اخم ها نبود عمران لبخند هایش – تا دیدار دوستان نویسنده ای مثل رضا  سید حسینی –برادر و پسر عمران – کاشیگر و امرایی –پنجه ای و ...دیگر عزیزانی که در بزرگداشت عمران میزبانشان بودیم – تا انتشار اولین مجموعه شعرآستان ها در مانیفست و حرف ها و مصاحبه های در پی دوستی ها و آشنایی های نویسندگان و شاعرانی از شهر هاو کشور های مختلف ...بهبودی مولوی و انتشار گوهران با نمونه ای از شعراستانها ...

گذشت ...و همه اینها یعنی دنیایی شادی و شعف و ابراز تشکر قلبی از تک تک این همسفرانی که پا به پای زندگی روایت شاعرانه ای شدند در جریده ی کوچک من .

از نویسندگان و شاعران جوان و نیمه جوان اردبیل و آستارا..تهران و خارج از ایران! – دوستانی که در کار روزنامه نگاری کمکم می کردند و می کنند  نشریات الکترونیکیی که همین سمت چپ لینکشان کرده ام و سردبیران اندیشمندشان که لطفی بیش از آنچه هست داشتند و دارند و باز همین ستون چپ دوستان وبلاگ نویسم ...

خوانندگان و پشتیبانان مجله ادبی ادبیان – که تا مدتی به مرخصی استعلاجی فرستاده امش - ...

امیدوارم سالی داشته باشید به پاکی و صفای وقتی که می نویسید و کلمه ای که زندگی می کنید .

نوروزتان "دست در دست شمع /ماهی/ شب بو "

هفت گانه هایی برای مریم

1  

حواری سیر

پیامبر پیامبر

گرسنه خواهد شد

2

                                                 میخی از صلیب می دزدد

کولیی که به کاهدان بزند

3

شکم عیسی بالاتر آمد                                               

موعظه سقط شد

4

                          اگر دشمنت گرسنه باشد

اگر دشمنت تشنه باشد

کتاب مقدس را قسمت کن                        

5

معجزه با عطسه ای آبستن می شود

6

به عیسی لب می دهم                                          

مریم اخم می کند

                                      کلیسا می میرد

7

زمین را صلیب که می کشم

مسیح می کارم .

شعرآستان درازکوش

از آغل ۱

... نگفته نیاید بی آباد ی خنّاق گرفتنِ آبله/ من در وداع می مکم/ من با طلسم می ماسم من زود زودانیم! .سی شعر را شنیده می خواند کسی/ به قتل می رساند من شعر را زنده به گور می کنم شعر نواله ی بی مویی ست که صبح را در مور مورکفل زنبور هایِ الاغی نقش می زند که همیشه به عشقِ چهار پا نگریسته است ._بی گمان او هشت چیز است چیز هایی که ممکن است پا باش


د. ممکن است زیر باشد یا روی و ریا و آبگوشت ژله ای استخوان ران سگ وقتی با اتاق دو در سه ی اوقافی اش می خوابد .خواب نمایه ی زندگی است که بزرگترین یادگارش از اوهام به ملافه های همان الاغ می ریزد وقتِ شپش کشی شبانه{ .یکی در من بود چند تا از چیز ها در هیچکس که روزی روزگاری را به رودخانه پراندند} و شخص اول مادر مرده _جناب اسب پدر :شماره ی نمک زار زخمهایش پنجاه و کوفت و ورم می کند در جالیز/ خیار خار دار فدائیانِ دهکده ی قزل باش ها ورمِ ور آمده ی تیر کش های نفس بریده است .ورم مثل تورم نیست که از پشتت بیفتد او هر وقت که بیمار می شود از نو چرا-غانی ات می کنند تا اسمت را بگذاری ذغال و صدایت بزنند چیز .چیز


مراد از خرِ بادمجانیِ صوفیانه های دقیقه ی با شماست /آفتاب در نمایه ی کوچ سیه چرده ترین ولوله را در پای نعش شترانی می اندازد که از سبیلشان اخم و تخم واگویه می ریزد من از تو بدم بدهی می ریزد و اثاث مادر بزرگم در سراب نمور چهار صد و هفتاد و دومین اسهال خانوادگی مان به درک شما می ریزد که موهایت را یک طرفه می کنی /یال /کوپال /و از ایتالیا برایم چکمه ای می دوزی که همیشه سرش را دوست دارم توی تپه ای که به چمنزاری ختم می شود به چاله ای به /ننه ات /به حواری های بور صاف کاه آجین


این فرشته در نخ و سوزنی لحاف ماه سر پستانت گیره کرده دو هوا بام بی زمین رانش گونه ها تا گرد سیب حلقوی آن که وقت مردن به روح کشته هایش صلوات می سُنید /می سُنی اید /می سُن ای اید /شی ..اوا خواهری جان کچل عمه ات شازده

.

جورابهای چرکت رامی شویم روی شانه هایم پهن می کنم پاهایت خشک می شوند


سمت کج نور ریز ته /کاهدانی که پشگلت را بو می نماید /

دراز کوش تو.