زن مغروق اتومبیل

نوشته ی :لورنس گوکل

لورنس گوکل گروهبان ارشد  بازنشسته ی نیروی هوایی آمریکاست که چند سال قبل خانواده اش در آتش سوزیی که عمدن به دست نوجوانی انجام شده بود سوختند .نوشته هایش تلاشی برای خلق دوباره ی خاطره های تلخ زندگیش است .می گوید "به تنها چیزی که معتقدم این است که مگسها بر سطح اب پرواز می کنند در حالیکه قزا آلا از زیر محتاطانه می پایدشان و بی صدا آبششهایش را از باد پر می کند " از اثار او :"گذری بر مسای آبی ","شکوفه های بید "و مجموعه ای به نام" در کمپانی "است که گلچینی از شعر شاعران نیو مکزیکو بعد ازسال 1960 می باشد .

 حبابهای کوچکی که از اتومبیل غرق شده بالا می آمدند با تلالوئی طلائی روی صفحه ی تلوزیون ظاهر شدند .بی انکه حرفی بزند ,زن زیبای جوانی برای دوربین گروه نجات داخل رودخانه دستی تکان میدهد .به جایی که نور چراغهای دوربین سطح آب را می پوشاند پایینتر شدم .و در اغتشاشی ذهنی که وادار به تصمیمی آنی ام می کرد به آب فرو رفتم .در سمت مسافر را که گرفتم باز نمی شد .گونه هایم باد کرده و موهایم مثل جلبک ها آشفته می رقصیدند .زن ضربه ای به پنجره  زد و طاقت فرسا ترین لحظاتم را در تلاشی مفرط به خستگی رساند .برای نفس گیری بالا آمدم و دوباره شیرجه زدم .رویایی که در تاریکی گم شده بود می جستم و نمی یافتمش …

روزگار اگر چه به جدائیمان کشانده بود, گاهگاهی در اتوبوس صبح می دیدمش که لباس بلندش را با یک دست بالا می گرفت و در حیاط بزرگی با دست دیگرش روزنامه ای را بر می داشت ,گاهی.سایر مواقع هم بود که نشسته در اتوبوس شب در انعکاس شیشه ی اتوبوسی که از جلوی آپارتمانم می گذشت رژ می زد .ما از بین همین برخورد های تصادفی صاحب فرزندی شده بودیم .شبها نومیدانه به خانه می آیم و با بوی سیگارها و آدامسهای نعنایی با دخترم روی کالسکه ی آبی رنگمان می نشینیم ,مشغول تماشای برنامه ی "دنیای زیر آب ".زنی با لهجه ی مضحک فرانسویش می گوید :"مستر کوستو …می تونه زنشووو پیدا کنه!"

مدت زمانی می گذرد که حواسم بر می گردد.بیرون اتومبیلی در تعقیب منظم کامیونی که بدان بسته شده است از جلویم رد می شود .پشت اپارتمان چراغهای آبی رنگ ته استخرتمرین رقص  عربی میکنند .با بی توجه ای چلچله ای چرخی میزند و دنبال حشرات سرگردان روی اب می کند .دخترم هم ناپدید می شود ,مثل مادرش و همچنان که دکمه ی کانالهای مختلف را می زنم آنی می بینمش که از جزیره ای در پارادایس به من دست تکان می دهد .بهشتی با تنها درخت نخلش .هیچ پرتو نوری راهی به جستجویش ندارد .من کمک می خواهم اما نطق عشقم خاموش است مثل ماهی آکواریم که حرف می زند و صدایی از او نمی آید .