براي دانلود فايل صوتي دارابادان كليك كنيد

شعرآستان  دارابادان

به كودكان دارا و ندار آويخته و لميده   

ما محتاج انگور هاي نارسيم .

تاك خميده و نژند شغال ها را شير مي دهد

  - :  تا دميدن باران بر پيكري كه از دور دست ها زنگوله ي اين نژندي شبانگاهي اين شب  شرطه و قديس گشته ، به اين چهار پايه بنگر : آبي كه گاهِ لغزيدنش هفت تير هاي كودكي در كاسه چشم جهان خالي مي شود ، آتشي كه از نان و نفت و شبه تقسيم مي شود چنانچه گرسنگان عيسي بن چماق شبه اي شبيه شيهه ي گنبد هاي مغول ، باد ...بادكان زخمي حبيب : خاكم از ابروان بتكان ، دسته را در كمر تقدير برقصان ، باد ...بادا كه مبادي تو به لي لي برسد به ليالي انتظار .

 - : تفاوتم اين است كه به پشت مي افتم از ژاندارك ، به رو بوسياستي عوضي مي فريبدم ، اين لنگه هاي تا به تايم را بنگر پا مانده از او ،  جلوي توپي كه تركيد .تفاوتم آفتابه نمي گيرد از سر و ته ، گاه كه خيال مي كُند ام ايستاده در مي روم از كالبد ،  گاه – تو كنارمي از بي حواسي آسمان در دستت قند و گلوله و قنداق كه به تو تسليم مي شوم قبل از هوايي كه ديگر نمي دمدم .در خيمه اي كه سرم بافته شمايل اقتصاد مي آويخته خواهم اگر ، پله پله كه پايين مي روم از نوبل شليك مي شود از جامعه از توس از شهنشاهزاده اي كه شَل ام ...

 - : كدام سخت تر است آدم ؟

باراني بلند مرا از كتاب ورق بزن ، دستان تو سالخورده خواهد شد چنانچه پيراهن كاهي من / تار مويي شايد ...تار مويي ،

 چشمانم را اشك و عينكي را كراوات پاك مي كند ،نمي روي لكه اي كه توئي ...

پيانويي از پوكه درمقابلم است ، به وقت نواختن ، ديوار شرم مي گيرد به وقت نواختن ...

شب چادر ها ي سياه ، شب خار عيسي ، شبي كه خودكارها به باكره گي مريم رفتند ...

اين قرار پاييزه ي ماست باد به خاكستر درخت خواهد رسيد و كري گوشي كه به سيلي نوازش مي يابد اين قرار تن ماست با كرم هاي زاينده ي بد بو كه ذره ذره حلق آويزت كنند اين سفر تكه هاي باطوم است از لبي كه بوسه لگد مي مكد هر پياده كه مي افتد ...

 حلقوم از سيخ رگ غيرتت جيغ بلند مي كشد سيخ حلقوم رگ غيرتت را بلند مي كشد رگ غيرتت بي بي ...رگ بلند غيرتت حلقوم ، غيري از قبيله ي بي رگان بي زبانان بي حلقومان ...

ابر باران برگ پوسيده مي بارد پاييز وقتي زير پايت بخار مي شود وقتي تنت از گلوله داغ مي تابد وقتي خودنويسم فقط قرمز مينويسد وقتي من و پروانه و پروين به جوخه سنجاق مي خوريم ...

برگ مي ريزد سوخته برگ مي ريزد سوراخ برگ مي ريزد پاره پاره برگ مي ريزد يكريز ...اين  ملت شريف كفش هاست و شاعران كه به صداي له شدنت خش خش مي كنند ...

نه به تن كه بال دارم نه به بال كه تنيده آبي و زرد در من نه بنفشه كه رنگ طي الطريق من است نه اصلن ابليس كه از شرمم مي ريزد ...نه چاقو  را طناب را ...سدي اين تنانگي  مي خواهد ، بپرم ...

دسته دست را مي فشرد ، فولاد تن آبديده را ، انگشتانم گواهند خون تا شقيقه ام نفس پيمود ...

خوانش شعرآستان تفت دژ گند