به خود مي رسم و شايد به كسي كه در من محو مي شود .ديگر بزرگ نمي شوم دارم عمق مي گيرم دارم ته ته مي روم .دست و پا مي زنم و هيچ نيست جز صداي بي طنين مني كه در دوردست ها خفه فریاد میزند .

خسته تر از هميشه بي آرزويي در پي باور ناپايداري ها، من به آمرزش نيازمندم به آرامش .

سخت مي گذرد گذران روز هاي  بي سرانجام تكرار ناپايدار نااميدي ها ،خسته تر از آنكه چيزي بنويسم به تكرار حوادث سرزميني كه در آن مي زيم

مي انديشم .به فقري كه روز افزون فحشا را دنبا ل مي كند و فاصله ها كه را ه ها را كشدار و موزي به نظر مي رسانند .در فاصله تلخي هستم كه نه توان نوشتن دارم نه گريستن ، نه شعر – كه مي پيچد و سرگردان بر قامت ناساز خشكيده اي چون من زمزمه مي كند - .با خود در خودم بي هيچ كس در او زاده شوم يا تولدي كه آفريدگارش باشم .‌

بگذار چرخ ها بچرخند ، فاضلاب ها جريان بگيرند ، شهر سرفه  كند  و مه زدگان نيمه هوشيار اين وادي – هنرمندان – در رقصي تلخ  پشت سر هم نقش گوركن و مرده را بازي كنند .سخت نيازمند سرابم ...سرابي كه رنگ تشنه گي ام را بكاود و تا چندي كه مي روم به سر پا ايستادنم مجبورم كند .

اين چند وقت :

- مقاله اي مفصل با عنوان ملانصرالدين در نگاه باكو نشينان كه در حقيقت ترجمه فصولي از كتاب" آذربايجان طنز نشريه لري نوشته ناظيم آخوند اف " بود – در نشريه ياد منتشر شد .با سانسور اما ...

-  اما آخرين ديدارم از استاد ي كه نخستين كتابم را به او تقديم كرده و او نيز كتاب را دوباره به من قلم زده بود چند ماه قبل زماني اتفاق افتاد كه مجموعه شعرآستان ها را برايش فرستاده بودم و وقتي مثل شاهزاده هاي رومي روي تختش دراز كشيده بود و سراغ چوني و چرايي اش را گرفتم از زير لحاف كتاب را بيرون كشيد و با حالتي آميخته از مهر و شعف گفت : بتر بيشي دي يي !

حالا همين جمله برايم يادگاري مانده و نعشي كه مي رفت تا به آرامش بي كتاب برسد : رضا سيد حسيني ...

 - در نشریه الفبا مصاحبه ای در باب ترجمه با ضیاءالدین ترابی داشته ام که نظریاتش به هر حال خواندنی است .تحت عنوان کافه ترجمه .

- دو اثر ترجمه - معرفی دو شاعر معاصر امریکایی هم - در نشریه ارمغان فرهنگی به چاپ رسیده است .

و شعر :

....................................................................................................